Siedem dni z "Cichą 5". Dziś opowiadanie Katarzyny Bondy. :)

W najbliższym czasie zapraszam Was, kochani, na moje wrażenia po przeczytaniu siedmiu historii z tomiku "Cicha 5", który za zadanie miał wprowadzić mnie w świąteczny nastrój. Czy autorom opowiadań to się udało? ;)

Książka "Cicha 5" rozpoczyna się opowiadaniem Katarzyny Bondy pt. "Gałązka jabłoni".

Dzięki Kasi Bondzie mamy przyjemność poznać Stanisława, który wyznaje:

"Kilka dni przed Wigilią, w trakcie ucierania maku moja żona Agnieszka, teraz już moja była żona, zaproponowała, bym po świętach się wyprowadził. Zbaraniałem. Powtórzyła prośbę tonem prawnika, specjalisty od praw autorskich, którym w istocie była."

W ten sposób Stanisław przeprowadza się do mieszkania przy ulicy Cichej 5, pod numer 5. Od bohatera dowiadujemy się jeszcze, że nie zauważył dotąd w zachowaniu Gałązki, swojej żony (przepraszam, teraz już byłej żony ;) ) niczego, co wskazywałoby na to, że w ich małżeństwie działo się źle.

"Nigdy nie złapałem jej na pisaniu listów, telefonach w łazience do kochanka czy wysyłaniu nocą esemesów. Wracała do domu o normalnych porach, gotowała, sprzątała. Tyle, że praktycznie przestaliśmy rozmawiać. To znaczy mówiliśmy o pogodzie, rachunkach do zapłacenia, komentowaliśmy zmiany polityczne, ale nie rozmawialiśmy jak kiedyś – o tym, co ważne. Nie śmialiśmy się, nie przekomarzaliśmy. Właściwie staliśmy się 'wzorowi'."

I tu mała dygresja do czytających ten tekst mężczyzn.

Drodzy Panowie! Tak to się zazwyczaj zaczyna! ;)

Zwracam na ten fakt uwagę, bo "Człowiek nie jest stworzony do życia w pojedynkę, a już zwłaszcza człowiek płci męskiej." ;)

Początkowo, po rozstaniu z żoną, bohater popada w smutek, a następnie w pijaństwo. W kolejnej fazie rzuca się w wir coraz to nowych romansów. Ostatecznie jednak postanawia zostać samotnym wilkiem, oddaje się pracy, dużo ćwiczy. Radzi sobie całkiem dobrze, jedynie gdy zbliżają się święta popada w smutek i melancholię, i aby nie cierpieć wyjeżdża na ten okres wypocząć do ciepłych krajów. W ten sposób omija Święta. Przynajmniej przez pierwsze lata. ;)

To, co wydarzy się w jedne z kolejnych Świąt przerośnie jego oczekiwania, ale zapewne zaskoczy także wielu czytelników. ;)

Właśnie w tym momencie, kilka lat po rozwodzie, podczas zbliżającej się Wigilii, w mieszkaniu przy ulicy Cichej 5 pod numerem 5, gdy myśli naszego bohatera krążą wyłącznie wokół przygotowań do wyjazdu na lotnisko – stajemy się obserwatorami fantastycznej komedii omyłek. W opowiastce pojawiają się kolejni, pełnokrwiści bohaterowie, akcja zdecydowanie przyśpiesza i trudno się powstrzymać przed kolejnymi wybuchami śmiechu. Aż trudno uwierzyć, że mężczyźnie w końcu uda się, jak co roku, opuścić Polskę przed Świętami. ;)

Gdy w końcu "wsiadłam ze Stanisławem" do samolotu i opowiadanie dobiegało końca – czytałam je i myślałam "Nie. Nie. To banał. Tak to się nie może skończyć". A jednak. Tak to się skończyło. Za to chwilę później pochłonęłam kapitalny prolog, którego zacytować niestety nie mogę, aby nie psuć Wam niespodzianki z lektury. Jednak co ważne, prolog ten usatysfakcjonował mnie. I to jak! ;) Mam ochotę czytać go wciąż na nowo. :)

W "Gałązce jabłoni" poznałam całkiem nową Katarzynę Bondę. Opowiadanie to nie jest kryminałem, lecz obyczajem z ogromną dawką humoru. Autorka, pisząc je, doskonale odnalazła się w roli mężczyzny.

Historia przedstawiona przez pisarkę nie jest typową opowieścią świąteczną i emocjonalnie raczej nie przybliżyła mnie do tego okresu. Jeśli jednak chcielibyście odsapnąć chwileczkę od trudów dnia codziennego, zrelaksować się i pośmiać nieco – zdecydowanie polecam ją Waszej lekturze.

A Wy? Czytaliście opowiadania z "Cichej 5"? Jak podobała Wam się ta historia? A może polecicie mi jakąś inną, ciekawą lekturę świąteczną? :)

Czytelnicze i blogowe podsumowanie października i listopada 2016

Przybywam dziś do Was z moim czytelniczym i blogowym podsumowaniem października oraz listopada 2016 r. :)) Jak na pracującą mamę dwóch dziewczynek (w tym 2,5 latki) myślę, że mogę pochwalić się całkiem niezłym wynikiem czytelniczym. Tak, wiem, wynik niezły jak dla kogo. ;) Dla mnie świetny. ;D

Zatem wśród 9 lektur, które pochłonęłam znalazły się:

1."Szatan z siódmej klasy" Kornela Makuszyńskiego – 263 str.

2."Po prostu bądź" Magdaleny Witkiewicz – 336 str.

3."Akademia pana Kleksa" Jana Brzechwy – 127 str.

4."Z twojej winy" Krystyny Śmigielskiej – 367 str.

5."Cicha 5" – opracowanie zbiorowe – 378 str.

6."Immunitet" Remigiusza Mroza – 644 str.

7."Anioł do wynajęcia" Magdaleny Kordel – 381 str.

8."Większy kawałek nieba" Krystyny Mirek – 420 str.

9."Behawiorysta" Remigiusza Mroza – 550 str.

W sumie pochłonęłam w ciągu ostatnich dwóch miesięcy 3466 stron, co daje dzienną liczbę około 56. Podejrzewam, że w okresie pracującym jest to mój życiowy rekord. ;)

Opublikowałam 8 recenzji książkowych, do których możecie teraz przejść klikając w odpowiednie linki:

1. "Historia pszczół" Maji Lunde

2."Kochając pana Danielsa" Brittainy C. Cherry

3."Ogród Kamili" Katarzyny Michalak

4.""Z twojej winy" Krystyny Śmigielskiej

5."Szkoła żon" Magdaleny Witkiewicz

6."Behawiorysta" Remigiusza Mroza

7."Większy kawałek nieba" Krysi Mirek

8."Bestia" Magdy Omilianowicz

Odpowiedziałam też na pytania do Liebster Blog Award,  które zadała mi Little Decoy z bloga Znalezione wśród wielu i przedstawiłam Wam moc listopadowych premier książkowych, z których sama zakupiłam 3 (2 czytadełka dla siebie i 1 jako prezent). :)

Moim największym sukcesem była wygrana w konkursie na opowiadanie, zorganizowanym przez wspaniałą pisarkę Magdalenę Kordel. Nie mogę doczekać się, kiedy otrzymam książkę z moim opowiadaniem, znajdującym się wśród wielu innych wspaniałych historii.

Jak widzicie – życie blogowe kwitło. :) "Mamuśkowe różności" odwiedziliście już łącznie 18800 razy, a największa liczba wyświetleń w ciągu jednego dnia wyniosła 200. To mój życiowy rekord. Bardzo Wam dziękuję za to, że tu jesteście. <3

"Zacisze 13" - moje drugie spotkanie z Olgą Rudnicką

Dziś zapewne uda mi się spełnić jeden z moich planów blogowych. Czytam sporo książek, z których wrażeniami pragnę się z Wami podzielić, jednak recenzjom często poświęcam sporo czasu i nie daję rady na bieżąco informować Was o odczuciach na temat wszystkich przeczytanych tytułów. Pewnego dnia pomyślałam, że może gdyby moje opinie były krótsze, było by ich więcej. I tym razem opinia nie będzie długa. Na tapecie "Zacisze 13" Olgi Rudnickiej.

 

Co w trawie piszczy, czyli opis z okładki

"Marta Żywek jest nauczycielką historii

po przejściach. Uciekła od byłego męża do Śremu

i zamieszkała przy ulicy Zacisze, nomen omen, 13.

Wkrótce wprowadza się do niej przyjaciółka Aneta, która

z powodu zalanego mieszkania i remontu jest na jakiś czas

zmuszona skorzystać z gościny Marty. Przez jakiś czas obie

kobiety wiodą spokojne życie.

Potem jednak Marta i Aneta znajdują kolejno w domu dwa trupy

i z różnych powodów, zamiasta zgłosić sprawę na policję, ukrywają

je w piwnicy. Mają z tym trochę kłopotu – najpierw kupują wielką

zamrażarkę i w niej umieszczają zwłoki, potem jednak zakopują je

w piwnicy. Tymczasem po piętach depczą im przestępcy, którzy

szukają ukrytego przed laty cennego łupu, policja, tajemniczy

przystojny mężczyzna, były mąż Marty oraz szalona staruszka."

Moje wrażenia spisane kilka miesięcy po lekturze

Naumyślnie zaznaczam, iż opisuje moje przeżycia kilka miesięcy po przeczytaniu książki. A to dlatego, iż nasze odczucia często po jakimś czasie od lektury mogą się nieco zmieniać i nabierają bardziej zdecydowanych kształtów. Zdarza się tak, że po odłożeniu czytadełka stwierdzamy, że było ono ciekawe, jednak po jakimś czasie nie zostawia trwałych śladów w naszej pamięci. Czasem dzieło po przeczytaniu podoba nam się i po upływie czasu nadal uważamy je za jedno z lepszych, jakie pochłonęliśmy w danym okresie. Bywa tak, iż fenomen książki zauważamy np. dopiero po upływie kilku tygodni (musimy przemyśleć i przetrawić treść tomu), a bywa i tak, że zarówno po lekturze, jak i w kilka miesięcy od niej mamy ochotę wyrzucić czytadło w płomienie, by strawiły je żywe ognie. :D

Do rzeczy zatem. Jak postrzegam "Zacisze 13"?

Uwielbiam książki i czytam je w wolnych chwilach w wielu różnych miejscach, dlatego zawsze noszę ze sobą jakieś niewielkich rozmiarów dzieło. Posiadane przeze mnie "Zacisze 13" to wersja kieszonkowa, dość cienka, dlatego stała się doskonałym czytadełkiem do torebki.

Oczekiwałam lekkiej i zabawnej lektury, z ciekawą intrygą krymnalną, albowiem takie wrażenia miałam po przeczytaniu poprzedniej książki autorki – "Fartownych pech". Niestety w moim odczuciu "Zacisze 13" nie dorównało fenomenowi poprzedniej książki.

Wątek kryminalny został dobrze przemyślany i cała intryga ostatecznie ułożyła się niczym misterna układanka. Wszystkie sprawy doskonale się zazębiły nie pozostawiając żadnych wątpliwości, czy niedomówień, a zagadki zostały wyjaśnione. Zagadnienia obyczajowe przedstawione w książce również były w porządku.

Mimo, iż intryga kryminalna (a tym bardziej z "trupem", ba, z "trupami", w tle) zazwyczaj wiąże się z czarnymi charakterami, zwyrodnialcami, ludzkie życie mającymi za nic – w tym przypadku w większości mamy do czynienia ze zwykłymi ludźmi (dwiema kobietami, ich sąsiadką i sąsiadem posiadającymi pewną tajemnicę oraz "szaloną staruszką"). Najbardziej negatywną postacią okazuje się były mąż jednej z bohaterek, damski bokser – który gdy przychodzi co do czego okazuje się jednak wcale nie takim cwaniaczkiem. Gdzieś w tle natrafiamy na gangsterów, ale z nimi niewiele mamy do czynienia.

Sama historia nie była zła. Irytowało mnie w pewnym momencie ciągłe przenoszenie nieboszczyków z jednego miejsca w drugie, by w końcu pozbyć się ich niepożądanych ciał. Ileż można czytać o dźwiganiu zwłok z miejsca na miejsce? ;) Poza tym treść była całkiem w porządku.

Humor – niby był, ale nie ten, który poznałam w "Fartownym pechu" i dzięki któremu raz po raz wybuchałam głośnym śmiechem. A szkoda! Właśnie dlatego nie sięgnę po drugą część tej intrygi. I o ile wątek obyczajowy (po latach, jakie upłynęły pomiędzy jedną a drugą częścią powieści) mógłby mnie zainteresować to jest jeszcze jedna pobudka z powodu której po tę książkę nie sięgnę. Dziewczyny tymczasowo pozbyły się ciał, jednak w drugiej części planują dostać się do nich i usunąć je już na dobre. Jak myślę o kolejnym przenoszeniu przez nich tych zwłok. Brrr...

Niezbyt udało mi się to krótkie pisanie. ;)

A Wy czytaliście już powieści tej autorki? Jak je oceniacie? Ja przy kolejnej okazji planuję sięgnąć po wychwalaną przez czytelników serię o Nataliach, która już czeka na swój czas na moich półkach.

Historia pewnego opowiadania - moja wielka wygrana :)

Dziś przybywam do Was, by powiedzieć o radości, która spotkała mnie wczoraj. :)

Pamiętacie dzień, gdy poinformowałam Was o swym cichym marzeniu dotyczącym wydania książki oraz o pomyśle Magdaleny Kordel (jednej z moich ulubionych pisarek) na wydanie tomiku z opowiadaniami osób, które zechcą je napisać? Nie jest to pierwszy tomik, który Magda wyda we współpracy ze swoim mężem. :) Gdy dzieliłam się z Wami tą wiadomością – sama postanowiłam wziąć udział w akcji.

Marzysz o wydaniu książki? Zacznij od opowiadania. :)

Dodatkowa atrakcja związana z tomikiem jest taka, iż 5 osób (dwie których opowiadania miały zostać wybrane głosami czytelników i 3 wyselekcjonowane przez jury) otrzymają po 2 egzemplarze książki w nagrodę. Oprócz tego dowolną ilość czytadełek można sobie zakupić jedynie po kosztach ich wydruku. :D

W szanownej komisji zasiedli: Krystyna Mirek (kolejna autorka, której książki uwielbiam), Anna Sakowicz i Piotr Milewski – bardzo zacne osoby. I... tak szacowne jury pośród 3 nagród głównych wybrało właśnie moją pracę (przyznano też wyróżnienia). Z wrażenia zabrakło mi słów. :D

Wczorajszy dzień zapisze się w moim życiu jako: Mikołajki, Boże Narodzenie i Dzień Dziecka w jednym. ;)

Szkoda, że tytuł książki czytelnicy wybierali dopiero, gdy moje opowiadanie było już napisane i jako nazwę tomiku wybrano "Duchy przeszłości", co nijak ma się do mojej historii. Nie zrażam się jednak. ;) Mam nadzieję, iż okładka wpisze się przynajmniej w moje klimaty. ;) Jeśli możecie pomóc – głosujcie. Mi najbardziej podobają się: 7 i 15 (ta jest najwspanialsza), ewentualnie 13 i 16 (choć nie zauważam różnicy między nimi).

To jak? Zagłosujecie?

Okładki, okładeczki, okładziska!!!

Gdy tomik zostanie już wydany – moje opowiadanie pojawi się na blogu. Tymczasem jeśli macie ochotę przeczytać je ("Droga do domu", opowiadanie 20 z kolei) lub moc innych wspaniałych dzieł inspirowanych zdjęciami, m.in. starą, rozpadającą się chatynką – zapraszam na blog Magdy <3 ).

Duchy przeszłości - Kto napisze ze mną książkę.

Bo kochani... żeby spełniały się marzenia nie można siedzieć bezczynnie. :) 

A może podzielicie się ze mną swoją historią dotyczącą spełnionego pragnienia? :)

"Jesienne ciary" - po lekturze "Bestii" Magdy Omilianowicz

Gdy ukazała się książka Magdy Omilianowicz pt. "Bestia. Studium zła." jak przez mgłę przypominałam sobie, że kiedy byłam jeszcze dzieckiem (może nastolatką), a moi rodzice oglądali program "997" mówiono o mężczyźnie, który zabijał i gwałcił kobiety. Już wówczas nazywano go "wampirem z Bytowa". Nie ciągnęło mnie do tego typu programów, ale gdzieś tam zawsze dało się co nieco usłyszeć i jak widać jakieś strzępki informacji zostały w głowie do czasów obecnych. Dawno nie czytałam reportaży i tym bardziej książka mnie zaciekawiła.

 

Opis z okładki

"Bestia. Studium zła to historia Leszka Pękalskiego – zabójcy, który

przyznał się do 67 makabrycznych morderstw. Finalnie skazano

go za jedno. Jest największą tajemnicą powojennej kryminalistyki.

Nikt nie wie, ile ofiar tak naprawdę ma na swoim koncie. Autorka,

Magda Omilianowicz, była pierwszą dziennikarką, która przepro-

wadziła wywiad ze słynnym 'wampirem z Bytowa'. Zapoznała się

z 72 tomami akt, rozmawiała m.in. z jego bliskimi, z kobietą, która

jako jedyna przeżyła atak 'wampira', z rodzinami ofiar, z proku-

ratorem, z psychologami. Specjaliści zgodnie twierdzą, że będzie

zabijał dalej. Pękalski wychodzi na wolność w 2019 roku..."

Nie mogłabym nie zacytować przytoczonych na okładce książki słów Michała Fajbusiewicza, prowadzącego lata temu wspomniany przeze mnie program "997".

"Media nazywały go 'wampirem z Bytowa'. W latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku był najmroczniejszym zbrodniarzem w Polsce. Podejrzewany o kilkadziesiąt zabójstw stałby się największym seryjnym mordercą w historii polskiej kryminalistyki. Niestety, fatalna praca śledczych zakończyła się ich kompromitacją w sądzie. Badałem tę sprawę przy okazji realizowania filmu dla TVP1. Wówczas też poznałem Magdę Omilianowicz, która nie mogąc pogodzić się z katastrofalną porażką wymiaru sprawiedliwości, zaczęła własne śledztwo. Na ten temat Magda napisała już książkę, ale ta przynosi dużo nowych informacji opartych na żmudnej wieloletniej pracy. Czytając Bestię, wkraczamy w mroczny świat zbrodniarza, który wkrótce może wyjść na wolność..."

Moje wrażenia po przeczytaniu książki

Na początek pragnę podzielić się z Wami cytatem, który rzucił mi się w oczy jako pierwszy, kiedy jeszcze pobieżnie przeglądałam książkę "Bestia" i zdarza się, iż do dnia dzisiejszego dźwięczy mi w głowie.

"Jest! W końcu wyszła, ale nie sama. Jakiś chłopak z nią idzie.

Leszek podniósł się wściekły i już miał ruszyć w stronę dworca, ale obejrzał się przez ramię, uśmiechnął się i zawrócił. Chłopak został przy furtce, pomachał kobiecie ręką i wszedł do domu. Leszek przyspieszył kroku i już po chwili był przy Danucie. Złapał ją za rękę i zapytał:

-Dasz mi dupy?

-Coś ty powiedział?

-Dasz mi dupy?

-Żartów ci się zachciało, gówniarzu jeden?

Danka wyszarpnęła rękę, ale on wciąż szedł tuż przy niej, prawie ocierał się o nią. Czuła jego przyspieszony oddech i ten paskudny zapach.

Pomyślał, że tylko kilkanaście metrów dzieliło ją od domu. Potem może nie zdążyć. Ktoś mógłby ich zobaczyć.

Nie zastanawiał się dłużej. Złapał ją mocno za włosy i podniesionym wcześniej kamieniem uderzył ją w głowę. Raz, drugi, trzeci. Zawlókł bezwładną kobietę na budowę i zadowolony usiadł tuż przy niej. Zmęczył się, musi chwilę odpocząć, ale warto było czekać! Naprawdę warto. Poszczęściło mu się, ładna się trafiła. Nawet w ciemności widać, że chociaż nie najmłodsza, to ładna jest. Kobieta poruszyła się i jęknęła. Wystraszył się. Tylko tego mu brakowało, żeby zaczęła krzyczeć. Kilka razy uderzył jej głową o posadzkę i zacisnął ręce na gardle. Zacharczała, ale już więcej się nie poruszyła. Mógł zacząć zabawę. Mieli dużo czasu. Bardzo dużo czasu."

Reportaż Magdy Omilianowicz oprócz przedstawionych faktów, dotyczących życia oraz zbrodni dokonanych przez Pękalskiego, akt sprawy i wywiadów z osobami znającymi zbrodniarza oraz biorącymi udział w śledztwie – zawiera też szereg krótkich opowiadań (takich, jak to powyżej), które przedstawiają prawdopodobny przebieg wydarzeń podczas dokonywanych przez niego morderstw. Zdajemy sobie sprawę z faktu, że nie opowiada o nich Pękalski i wymyślone zostały przez autorkę książki, jednak w pewien sposób przybliżają nam one sylwetkę zbrodniarza. Z pozoru biednego, skrzywdzonego przez życie człowieka, któremu nie dane było zaznać w życiu miłości, który przeżył dzieciństwo w domu dziecka, bitego i pogardzanego, niepozornego osobnika, w rzeczywistości jednak cwaniaczka, bezwzględnego mordercy i gwałciciela.

Pękalski wielokrotnie podczas przesłuchań twierdził, że jest skrzywdzony przez los, chory psychicznie i dopytywał się, czy tak chorego człowieka będzie można wsadzić do więzienia, jeśli opowie prawdę o swoich czynach. Pozował na niepozorną sierotę i tak wyglądał – dlatego przez wiele lat nikt nie pomyślał, że to on mógł dokonać zbrodni, o których potem opowiadał.

"Leszek Pękalski – 'bestia', 'potwór', 'hurtownik zbrodni', 'rzeźnik', jak nazywano go w mediach – na pierwszy rzut oka sprawia wrażenie sieroty. Za duża czapa i zbyt wielka kurtka. Wszystko niechlujne i zaniedbane. Powyciągane kieszenie i brak guzików. Spodnie całe w plamach, aż błyszczą od brudu. Okrągła buzia, ziemista, łojotokowa cera, przetłuszczone, krótkie, ciemne włosy. Ślina w kącikach ust. W chłodnych, brązowych oczach lekki zez. Przygarbiona postawa, długie ręce i lekko przygięte nogi ze stopami skierowanymi ku sobie sprawiają, że wygląda jak jedno wielkie nieszczęście."

Leszek pozował na sierotę, a jednocześnie podróżował z miasta do miasta i doskonale znał topografię wielu z nich. Aresztowany został ze względu na jedno zabójstwo, jednak w trakcie postępowania zaczął chwalić się przed śledczymi swymi innymi czynami. W wypowiedziach na temat dokonanych zabójstw podawał mnóstwo informacji dotyczących miejsc, osób, elementów spraw, których policji nie udało się rozwiązać:

"Leszek znał takie szczegóły, o których mógł wiedzieć tylko morderca, jak choćby to, że kobieta była ugryziona w pierś, że miała na sobie różową bieliznę, że zwłoki leżały na boku, a na ścianie nad nimi wisiały święte obrazki.

Kiedy wieźli go na wizje lokalne, opowiadał, że pokój, w którym zabił, zmienił się, że wcześniej był pomalowany na żółto w szlaczki, a teraz jest niebieski. Opisywał dokładne ułożenie ciał i miejsca, gdzie pozostawił zwłoki. Pamiętał, że denat miał przecięty nożem pasek w spodniach.

(...) Policjantów zaskakiwała jego pamięć, kiedy dokładnie opisywał miejsce zbrodni, wygląd i ubranie ofiary sprzed lat czy samochód, który przejeżdżał niedaleko, gdy uciekał. Bywało i tak, że nie poznawał go świadek, którego Leszek doskonale pamiętał."

Ostatecznie Pękalski zaczął wycofywać się ze swoich zeznań i osądzony został tylko za jedno z dokonanych zabójstw. W 2019 r. ma opuścić zakład karny. Co stanie się wówczas?

"-A gdyby pan dzisiaj wyszedł na wolność i spotkał w tym lesie jakąś kobietę, to czy coś mogłoby się jej stać? Tak jak Sylwii...

Pękalski zastanawia się, po dłuższym namyśle pada odpowiedź:

-No nie wiem, to trudno powiedzieć, czy doszłoby do jakiegoś zdarzenia... Bo ze mną jest tak, że nie wiadomo. Niepewny siebie jestem. Z tym moim seksem tak jest. Pilnowałbym się teraz, żeby tego nie zrobić, bo wiem, że wyrok by mi groził za to, ale nie do końca wierzę w siebie, że mogę nie zagrażać."

Dzięki lekturze "Bestii" dowiedziałam się także ciekawych rzeczy dotyczących życia za kratami. Życia, którego niejeden prawy obywatel mógłby skazanemu pozazdrościć. Ponad to okazuje się, że więzień po opuszczeniu kryminału otrzymuje wyprawkę w postaci ubrań, a także zgromadzonych przez lata odsiadki pieniędzy.

Książka wzbudziła we mnie wiele emocji. Nic dziwnego, albowiem "wampir z Bytowa" nie jest wymysłem dziennikarki, ale rzeczywistą postacią, która do niedawna chodziła pomiędzy innymi ludźmi po ulicach i co więcej, lada dzień może na te ulice wrócić.

Istotna jest jeszcze jedna rzecz.

"Sprawa wampira z Bytowa to także znak zapytania o to, co robić z takimi jak on osobnikami, którzy na wolności zawsze będą stanowić zagrożenie. Przywrócić karę śmierci? Na takie rozwiązanie jako społeczeństwo jesteśmy zbyt humanitarni. Na nasz koszt dożywotnio izolować w więzieniach? Internować do końca życia w zamkniętych zakładach psychiatrycznych? Żaden z moich rozmówców, żaden ze specjalistów nie znalazł odpowiedzi na to pytanie."

Czy powinnam coś jeszcze dodać? Książkę szczerze polecam Waszej uwadze.

A Wy? Czytaliście ten reportaż? Co o nim sądzicie? A może polecicie mi jakąś inną wartą uwagi literaturę faktu?